ที่สาธารณประโยชน์ ซึ่งตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๓๐๔ (๒) ถือว่าที่ดินดังกล่าวเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดินประเภทพลเมืองใช้ร่วมกัน บุคคลใดจะเข้าไปยืดถือ ครอบครองเป็นประโยชน์แต่เฉพาะตนมิได้ โดยมีนายอำเภอท้องที่และองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นมีอำนาจหน้าที่ร่วมกันในการดูแลรักษาและคุ้มครองป้องกัน ตามมาตรา ๑๒๒ แห่งพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พระพุทธศักราช ๒๔๕๗ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญติลักษณะปกครองท้องที่ (ฉบับที่ ๑๑) พ.ศ. ๒๕๕๑ และรตะเบียบกระทรวงมหาดไทย ว่าด้วยการดูแลรักษาและคุ้มครองป้องกันที่ดินอันเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดินสำหรับพลเมืองใช้ร่วมกัน พ.ศ. ๒๕๕๓ ดังนั้น ในข้อเท็จจริงดังกล่าวจะต้องพิจารณาก่อนว่าสำนักปฏฺบัติธรรมเป็นวัดที่ถูกต้องตามกฏหมาย ตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. ๒๕๐๕ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๓๕ หรือไม่ ซึ่งตามบทบัญญัติดังกล่าววัดที่ถูกต้องตามกฎหมาย ได้แก่ วัดที่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาและสำนักสงฆ์ นอกจากนั้น เมื่อเป็นวัดที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้ว จะต้องพิจาณาต่อไปว่าเป็นวัดที่ตั้งก่อนหรือหลังการเป็นที่สาธารณประโยชน์ หากเป็นวัดภายหลังการเป็นที่สาธรณประโยชน์ก็ไม่อยู่ในหลักเกณฑ์ที่จะออกเอกสารสิทธิได้ ส่วนกรณีการขอตั้งสำนักปฎิบัติธรรมนั้นอยู่ในความรับผิดชอบของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ส่วนการขอใช้ประโยชน์ในที่ดินสาธารณประโยชน์ หากเป็นวัดที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้วก็อาจให้จังหวัดหรือองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่ง ซึ่งเป็นทบวงการเมืองเป็นผู้ดำเนินการขอจัดหาผลประโยชน์ โดยการถอนสภาพที่ดินบริเวณดังกล่าว ตามมาตรา ๘ วรรคสอง (๑) และนำไปจัดหาผลประโยชน์ตามมาตรา ๑๑ แห่งประมวลกฎหมายที่ดิน โดยปฏิบัติตามหลักเกณฑ์และเงื่อนไขที่กำหนดไว้ในระเบียบกระทรวงมหาดไทย ว่าด้วยวิธีปฏิบัติเกี่ยวกับการถอนสภาพ การจัดขึ้นทะเบียน และการจัดหาผลประโยชน์ในที่ดินของรัฐ ตามประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. ๒๕๕๐