กรณีเทศบาลเมืองนครพนม ได้จัดทำโครงการก่อสร้างบ่อบำบัดน้ำเสีย ในที่ดินสาธารณประโยชน์ดงขวาง และได้ยื่นขอใช้ที่ดินแปลงดังกล่าวตั้งแต่ปี ๒๕๔๓ เป็นต้นมา ปัจจุบันยังไม่ได้รับอนุญาตจากกรมที่ดิน นั้น เรื่องนี้มีข้อขัดข้องในการดำเนินการ เนื่องจากมีราษฎรคัดค้านเกี่ยวกับการขอใช้และขอถอนสภาพที่ดินสาธารณประโยชน์ และเป็นคดีขึ้นศาลปกครอง ซึ่งศาลปกครองสูงสุดได้มีคำพิพากษาในคดีหมายเลขดำ ที่ อ. ๒๘๗/๒๕๕๑ คดีหมายเลขแดงที่ อ. ๔๑๐/๒๕๕๕ ลงวันที่ ๒๗ กรกฏาคม ๒๕๕๕ ระหว่าง นายสุระเชต ดีลันกับพวก รวม ๑๐ คน ผู้ฟ้องคดี กับสภาองค์การบริหารส่วนตำบลอาจสามารถ กับพวกผู้ถูกฟ้องคดี โดยศาลปกครองสูงสุดได้มีคำพิพากษายืนตามคำพิพากษาของศาลปกครองชั้นต้น ซึ่งพิพากษายกฟ้องของผู้ฟ้องคดีทั้งสิบ และกรมที่ดินได้แจ้งให้จังหวัดนครพนมดำเนินการเรื่องขอใช้และขอถอนสภาพที่ดินแปลงนี้ ซึ่งขณะนี้อยู่ระหว่างจังหวัดนครพนมดำเนินการตรวจสอบข้อเท็จจริงเพิ่มเติม ส่วนกรณีเทศบาลเมืองนครพนมเข้าใช้ที่ดินสาธารณประโยชน์ที่พลเมืองใช้ร่วมกัน ก่อนได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ผู้มีอำนาจหน้าที่ตามกฎหมาย ย่อมเป็นการเข้าไปยึดถือครอบครองที่ดินของรัฐ ตามนัยมาตรา ๙ แห่งประมวลกฎหมายที่ดิน ซึ่งมีความผิดและต้องระวางโทษจำคุก หรือปรับหรือทั้งจำทั้งปรับ ตามนัยมาตรา ๑๐๘ ทวิ แห่งประมวลกฎหมายที่ดิน