ตามพระราชบัญญัติการจัดสรรที่ดิน พ.ศ. ๒๕๔๓ มาตรา ๕๐ วรรคสอง และ วรรคสาม บัญญัติไว้ว่า “ผู้ที่ค้างชำระเงินค่าบำรุงรักษาและการจัดการสาธารณูปโภคติดต่อกันตั้งแต่สามเดือนขึ้นไปอาจถูกระงับการให้บริการหรือการใช้สิทธิในสาธารณูปโภค และในกรณีที่ค้างชำระติดต่อกันตั้งแต่หกเดือนขึ้นไป พนักงานเจ้าหน้าที่มีอำนาจระงับการจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมในที่ดินจัดสรรของผู้ค้างชำระจนกว่าจะชำระให้ครบถ้วน ทั้งนี้ ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ และวิธีการที่คณะกรรมการกำหนด ให้ถือว่าหนี้ค่าบำรุงรักษาและการจัดการสาธารณูปโภคเป็นหนี้บุริมสิทธิในมูลรักษาอสังหาริมทรัพย์เหนือที่ดินจัดสรรของผู้ค้างชำระ”     จากบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าว การสั่งระงับการจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมของพนักงานเจ้าหน้าที่นั้นยังคงมีอยู่ต่อไปจนกว่าจะได้รับแจ้งจากนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรว่าได้รับชำระเงินค่าบำรุงรักษาและการจัดการสาธารณูปโภคพร้อมค่าปรับครบถ้วนถูกต้องแล้ว นิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรจึงเป็นเจ้าหนี้ของสมาชิกที่ค้างชำระเงิน ถือเป็นเจ้าหนี้บุริมสิทธิในมูลรักษาอสังหาริมทรัพย์เหนือที่ดินจัดสรรของผู้ค้างชำระตามมาตรา ๕๐ วรรคสาม แห่งพระราชบัญญัติการจัดสรรที่ดิน พ.ศ. ๒๕๔๓ นิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรต้องยื่นคำร้องขอเฉลี่ยทรัพย์ต่อศาล     ที่ออกหมายบังคับคดีให้เอาเงินที่ได้จากการบังคับคดีมาชำระหนี้ตนก่อนเจ้าหนี้อื่นได้ ตามมาตรา ๒๘๙ แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง แต่หนี้ดังกล่าวเป็นหนี้ที่มีอยู่เหนือบุคคลหรือบุคคลสิทธิที่จะชำระหนี้    เอาจากผู้ค้างชำระเงินตามมาตรา ๕๐ แห่งพระราชบัญญัติการจัดสรรที่ดิน พ.ศ. ๒๕๔๓ เป็นการส่วนตัว       ถ้านิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรไม่ได้ขอเฉลี่ยทรัพย์ไว้ตามมาตรา ๒๙๐ วรรคสี่ แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง การระงับการจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมจึงไม่สามารถบังคับเอากับผู้ซื้อทอดตลาดได้