พระราชบัญญัติการจัดสรรที่ดิน พ.ศ.๒๕๔๓ มาตรา ๓๐ วรรคสอง บัญญัติว่า “ให้ที่ดินอันเป็นสาธารณูปโภคและที่ดินที่ใช้เพื่อบริการสาธารณะปลอดจากบุริมสิทธิในมูลซื้อขายอสังหาริมทรัพย์และภาระการจำนอง” ประกอบกับมาตรา ๓๓ บัญญัติว่า “เมื่อได้รับใบอนุญาตแล้วห้ามมิให้ผู้จัดสรรที่ดินทำนิติกรรมกับบุคคลใดอันก่อให้เกิดภาระผูกพันแก่ที่ดินอันเป็นสาธารณูปโภคและที่ดินที่ใช้เพื่อบริการสาธารณะ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตเป็นหนังสือจากคณะกรรมการ ทั้งนี้ ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่คณะกรรมการจัดสรรที่ดินกลางกำหนด” เจตนารมณ์ของกฎหมายมีจุดประสงค์คุ้มครองผู้ซื้อที่ดินจัดสรรให้ได้รับประโยชน์จากการได้ใช้สาธารณูปโภคและบริการสาธารณะ หากให้ผู้จัดสรรที่ดินทำนิติกรรมก่อให้เกิดภาระผูกพันแก่ที่ดินส่วนที่เป็นสาธารณูปโภคโดยพลการได้ อาจทำให้ผู้ซื้อที่ดินให้โครงการจัดสรรที่ดินได้รับความเสียหาย ไม่ได้ใช้ประโยชน์นี้จากที่ดินส่วนที่เป็นสาธารณูปโภคอีกต่อไป จึงบัญญัติให้การทำนิติกรรมในลักษณะดังกล่าวต้องได้รับความยินยอมจากคณะกรรมจัดสรรที่ดินก่อน (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๕๘๗๖/๒๕๕๑)

ส่วนที่ดินแปลงย่อยเพื่อจำหน่ายในโครงการจัดสรรที่ดิน สามารถจำหน่ายได้เมื่อได้รับใบอนุญาตให้ทำการจัดสรรที่ดินแล้ว