คำตอบ        ๑.  สัญญาจำนองเป็นสัญญาซึ่งบุคคลหนึ่งเรียกว่า  ผู้จำนอง  เอาทรัพย์สิน  (ที่ดินหรืออสังหาริมทรัพย์อย่างอื่น)  จดทะเบียนจำนองไว้แก่ผู้รับจำนองเพื่อเป็นประกันการชำระหนี้  โดยไม่ส่งมอบทรัพย์นั้นให้แก่ผู้รับจำนอง  ทั้งนี้  ตามมาตรา  ๗๐๒  แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์  โดยผู้จำนองยังคงเป็นเจ้าของทรัพย์จำนองตามเดิม  แต่หากลูกหนี้ผิดนัดชำระหนี้  ผู้รับจำนองสามารถฟ้องคดีต่อศาลเพื่อให้พิพากษาสั่งให้ยึดทรัพย์สินที่จำนองออกขายทอดตลาดนำเงินไปชำระหนี้ได้ตามมาตรา  ๗๒๘  แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์

             ๒.  สัญญาขายฝากเป็นสัญญาซื้อขายที่กรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินตกเป็นของผู้ซื้อฝากทันทีที่มีการจดทะเบียนขายฝาก  แต่ผู้ขายฝากมีสิทธิที่จะไถ่คืนได้ภายในระยะเวลาที่กำหนดไว้ในสัญญา  หรือภายในระยะเวลาที่กฎหมายกำหนด  ซึ่งหากผู้ขายฝากมิได้ใช้สิทธิไถ่ภายในกำหนดเวลาขายฝากหรือภายในกำหนดเวลาที่ได้มีการขยายเวลาไถ่  ย่อมมีผลให้กรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินที่ขายฝากตกเป็นของผู้ซื้อฝากโดยเด็ดขาด  โดยผู้ขายฝากไม่สามารถไถ่ทรัพย์คืนได้  ทั้งนี้  ตามมาตรา  ๔๙๑  แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์