การซื้อขายอสังหาริมทรัพย์ (ที่ดิน) ตาม ป.พ.พ. ม. ๔๕๖ วรรค ๑ ได้กำหนดแบบของการทำสัญญาซื้อขายไว้ว่า จะต้องทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่เมื่อนาง ก. และ นาย ข. มีเจตนาทำสัญญาซื้อขายที่ดินดังกล่าวเป็นหนังสือ แต่ไม่มีเจตนาไปจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ จึงเป็นการทำสัญญาซื้อขายเสร็จเด็ดขาดแล้ว แต่เป็นโมฆะตาม ป.พ.พ. ม. ๔๕๖ วรรค ๑ ประกอบ ม. ๑๕๒ และเมื่อข้อเท็จจริงปรากฏว่าคู่สัญญาต้องการหลีกเลี่ยงค่าธรรมเนียมจึงเป็นนิติกรรมที่มีวัตถุประสงค์ขัดต่อความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชน จึงเป็นโมฆะตาม ป.พ.พ     ม. ๑๕๐ อีกด้วย (คำพิพากษาฎีกาที่ ๑๒๐/๒๕๕๙) จึงถือเสมือนหนึ่งว่า นาง ก. และนาย ข. มิได้เคยทำสัญญาซื้อขายกันมาก่อน กรรมสิทธิ์ในที่ดินจึงไม่โอนไปยัง นาง ก. ผู้ซื้อ นาย ข. ผู้ขาย ยังคงเป็นเจ้าของที่ดินอยู่ จึงมีสิทธิที่จะใช้สอยและจำหน่ายที่ดินซึ่งเป็นทรัพย์สินของตนได้ ตาม ป.พ.พ. ม. ๑๓๓๖

ดังนั้น นาย ข. ผู้ขาย จึงมีสิทธิขายที่ดินอสังหาริมทรัพย์ที่ตนเป็นเจ้าของแก่ นางสาว ค. ได้ เมื่อ นาย ข. ขายที่ดินให้กับ นางสาว ค. โดยทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนสัญญาซื้อขายต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ การซื้อขายจึงมีผลสมบูรณ์ กรรมสิทธิ์ในที่ดินแปลงดังกล่าวย่อมโอนไปแก่ นางสาว ค. ผู้ซื้อที่ดิน