พระราชบัญญัติการจัดสรรที่ดิน
พ.ศ. 2543 มาตรา 4 ได้ให้คำนิยามของคำว่า “สาธารณูปโภค” และ “บริการสาธารณะ”
ไว้ดังนี้

 สาธารณูปโภค หมายความว่า
สิ่งอำนวยประโยชน์ที่ผู้จัดสรรได้จัดให้มีขึ้นเพื่อให้ผู้ซื้อที่ดินจัดสรร ใช้ประโยชน์ร่วมกันตามสัญญาหรือแผนผังโครงการที่ได้รับอนุญาต เช่น
ถนนในโครงการจัดสรรที่ดิน สวนที่ตั้งนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรร เป็นต้น
ซึ่งสาธารณูปโภคดังกล่าวเป็นสิ่งที่กฎหมายกำหนดให้ต้องจัดให้มีผู้จัดสรรจึงไม่อาจเรียกเก็บค่าใช้บริการสาธารณูปโภคดังกล่าวได้

  บริการสาธารณะ
หมายความว่า การให้บริการหรือสิ่งอำนวยความสะดวกในโครงการจัดสรรที่ดินที่กำหนดไว้ในโครงการที่ขออนุญาตจัดสรรที่ดิน เช่น
การให้บริการสโมสร สระว่ายน้ำ เป็นต้น ซึ่งบริการสาธารณะดังกล่าวกฎหมายมิได้กำหนดให้ต้องจัดให้มีแต่ผู้จัดสรรที่ดินอาจจัดให้มีเพิ่มขึ้นนอกเหนือจากสาธารณูปโภคเพื่อประโยชน์ทางการตลาด
ผู้จัดสรรที่ดินจึงอาจเรียกเก็บใช้บริการบริการสาธารณะดังกล่าวได้แต่ต้องได้รับเห็นชอบจากคณะกรรมการจัดสรรที่ดิน
ตามมาตรา 53

   ส่วนโครงการจัดสรรที่ดินที่ได้มีการจัดตั้งนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรแล้ว
ค่าใช้บริการสาธารณูปโภคหรือบริการสาธารณะในโครงการจัดสรรที่ดินเป็นอำนาจหน้าที่ของนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรในการกำหนดอัตราค่าใช้จ่ายที่จะเรียกเก็บจากสมาชิกนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรร
ตามระเบียบคณะกรรมการจัดสรรที่ดินกลาง ว่าด้วยการกำหนดค่าใช้จ่าย
หลักเกณฑ์และวิธีการจัดเก็บค่าใช้จ่ายในการบำรุงรักษาและการจัดการสาธารณูปโภคและการจัดทำบัญชี พ.ศ. 2545