การวินิจฉัยว่าเป็นการจัดสรรที่ดินหรือไม่นั้น ต้องเป็นไปตามพระราชบัญญัติการจัดสรรที่ดิน พ.ศ.2543 มาตรา 4 บัญญัติว่า “การจัดสรรที่ดิน หมายความว่า การจำหน่ายที่ดินที่ได้แบ่งเป็นแปลงย่อยรวมกันตั้งแต่สิบแปลงขึ้นไป ไม่ว่าจะเป็นการแบ่งจากที่ดินแปลงเดียว หรือแบ่งจากที่ดินหลายแปลงที่มีพื้นที่ติดต่อกันโดยได้รับทรัพย์สินหรือประโยชน์เป็นค่าตอบแทน และให้หมายความรวมถึงการดำเนินการดังกล่าวที่ได้มีการแบ่งที่ดินแบ่งเป็นแปลงย่อยไว้ไม่ถึงสิบแปลง และต่อมาได้แบ่งที่ดินแปลงเดิมเพิ่มเติมภายในสามปี เมื่อรวมกันแล้วมีจำนวนตั้งแต่สิบแปลงขึ้นไปด้วย” ดังนั้น ตามหลักกฎหมายดังกล่าว หากเป็นการแบ่งกรรมสิทธิ์รวมระหว่างทายาทโดยมิได้ทำการจำหน่าย ก็ไม่เข้าลักษณะเป็นการจัดสรรที่ดิน ทั้งนี้ เป็นอำนาจหน้าที่ของเจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดหรือสาขาฯ ซึ่งที่ดินนั้นตั้งอยู่ ซึ่งต้องพิจารณาตรวจสอบจากข้อเท็จจริง หรือพฤติการณ์ต่าง ๆ ประกอบ และเมื่อเจ้าพนักงานที่ดินฯ มีคำสั่งประการใดแล้ว หากผู้ขอไม่เห็นด้วย อาจใช้สิทธิอุทธรณ์คำสั่งได้ตามมาตรา 22 แห่งพระราชบัญญัติการจัดสรรที่ดิน พ.ศ.2543 ต่อไป