ที่สาธารณประโยชน์ซึ่งตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๓๐๔ (๒) ถือว่าที่ดินดังกล่าวเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดินประเภทพลเมืองใช้ร่วมกัน บุคคลใดจะเข้าไปยืดถือครอบครองเป็นประโยชน์แต่เฉพาะตนมิได้ โดยมีนายอำเภอท้องที่และองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นมีอำนาจหน้าที่ร่วมกันในการดูแลรักษาและคุ้มครองป้องกัน ตามมาตรา ๑๒๒ แห่งพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พระพุทธศักราช ๒๕๕๗ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ (ฉบับที่ ๑๑) พ.ศ. ๒๕๕๑ และกับระเบียบกระทรวงมหาดไทย ว่าด้วยการดูแลรักษาและคุ้มครองป้องกันที่ดินอันเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดินสำหรับพลเมืองใช้ร่วมกัน พ.ศ. ๒๕๕๓ ดังนั้น จะต้องพิจารณาว่าวัดเป็นวัดที่ถูกต้องตามกฎหมายหรือไม่ และเป็นวัดก่อนหรือหลังการเป็นที่สาธารณประโยชน์ หากเป็นวัดภายหลังการเป็นที่สาธารณประโยชน์ก็ไม่อยู่ในหลักเกณฑ์ที่ออกเอกสารสิทธิได้ อย่างไรก็ดี หากข้อเท็จจริงปรากฎว่าวัดได้เข้าใช้ประโยชน์ในที่ดินและมีการก่อสร้างศาสนสถานเป็นอาคารถาวรวัตถุแล้ว วัดอาจขอให้จังหวัดหรือองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นซึ่งเป็นทบวงการเมืองเป็นผู้ดำเนินการขอจัดหาผลประโยชน์ โดยการถอนสภาพที่ดินบริเวณดังกล่าว ตามมาตรา ๘ วรรคสอง (๑) และนำไปจัดหาผลประโยชน์ ตามมาตรา ๑๑ แห่งประมวลกฎหมายที่ดิน โดยปฏิบัติตามหลักเกณฑ์และเงื่อนไขที่กำหนดไว้ในระเบียบกระทรวงหมาดไทย ว่าด้วยวิธีปฏิบัติเกี่ยวกับการถอนสภาพ การจัดขึ้นทะเบียนและการจัดหาผลประโยชน์ในที่ดินของรัฐ ตามประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. ๒๕๕๐