๑) พระราชบัญญัติการจัดสรรที่ดิน พ.ศ.๒๕๔๓ มาตรา ๕๓ บัญญัติว่า “การจัดให้มีและการบำรุงรักษาบริการสาธารณะให้นำความในมาตรา ๕๐ มาใช้บังคับโดยอนุโลม ทั้งนี้ ให้เรียกเก็บค่าใช้บริการและค่าบำรุงรักษาบริการสาธารณะได้ตามอัตราที่คณะกรรมการให้ความเห็นชอบ” ดังนั้น ผู้ซื้อที่ดินจัดสรร  จึงเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายฯ ตามนัยมาตรา ๕๐ ไม่สามารถเรียกเก็บจากที่ดินแปลงที่ยังไม่ได้จำหน่าย ซึ่งผู้จัดสรรที่ดินถือกรรมสิทธิ์อยู่ได้

๒) กรมที่ดินได้วางแนวทางปฏิบัติเกี่ยวกับการบริการสาธารณะ ตามหนังสือที่ มท ๐๕๑๗.๒/ว ๒๐๗๐๗ ลงวันที่ ๓ สิงหาคม ๒๕๕๒ ข้อ ๕.๒ “ผู้จัดสรรที่ดินต้องจัดทำบัญชีรายรับรายจ่าย   การบริการสาธารณะเป็นประจำทุกเดือน และเปิดโอกาสให้ผู้ซื้อที่ดินจัดสรรสามารถตรวจสอบการใช้จ่ายได้โดยสะดวกหรืออาจปิดประกาศบัญชีรายรับรายจ่ายฯ ไว้ในที่เปิดเผยในโครงการ ดังนั้น จึงเป็นหน้าที่ของ     ผู้จัดสรรที่ต้องจัดทำบัญชีรายรับรายจ่ายตามหนังสือสั่งการดังกล่าว

๓) หากประสงค์จะเปลี่ยนแปลงการบริหารจัดการบริการสาธารณะให้ต่างไปจากที่ได้รับอนุญาตจากคณะกรรมการฯ แล้ว ผู้จัดสรรที่ดินต้องได้รับอนุญาตจากคณะกรรมการฯ ก่อนจึงจะดำเนินการได้

๔) ผู้จัดสรรที่ดินไม่สามารถระงับการให้บริการสาธารณะเฉพาะแปลงนั้นๆ ได้เนื่องจากการจัดให้มีและการบำรุงรักษาบริการสาธารณะเป็นหน้าที่ของผู้จัดสรรที่ดิน แต่หากผู้ซื้อที่ดินจัดสรรไม่ชำระค่าบริการสาธารณะ ตามที่อัตราที่คณะกรรมการฯ ได้ให้ความเห็นชอบไว้ พระราชบัญญัติการจัดสรรที่ดิน พ.ศ.๒๕๔๓ มาตรา ๕๓ บัญญัติให้นำความในมาตรา ๕๐ มาบังคับใช้โดยอนุโลม โดยให้ถือว่าหนี้ค่าบำรุงรักษาและการจัดการสาธารณูปโภคเป็นหนี้บุริมสิทธิในมูลรักษาอสังหาริมทรัพย์เหนือที่ดินจัดสรรของผู้ค้างชำระ   ซึ่งตัวแทนของนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรสามารถใช้สิทธิทางศาลฟ้องบังคับให้ชำระหนี้ได้