การตั้งวัดในที่สาธารณประโยชน์ กระทรวงมหาดไทยได้มีหนังสือแจ้งกระทรวงศึกษาธิการ สรุปได้ว่า การขอที่ดินสาธารณประโยชน์เพื่อสร้างวัด มิใช่เป็นการขอใช้เพื่อประโยชน์ในราชการ และคณะกรรมการพิจารณาร่างกฎหมายของกระทรวงมหาดไทยเห็นว่าที่ดินสาธารณประโยชน์ที่ราษฎรได้เลิกใช้ประโยชน์ร่วมกัน แม้มีราษฎรบุกรุกเข้าครอบครองทำประโยชน์และบางส่วนใช้เป็นที่ตั้งวัดแล้วก็ตาม ที่ดินนั้นก็ยังคงเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดิน การขอใช้ที่ดินสาธารณประโยชน์เป็นที่ตั้งวัดย่อมกระทำไม่ได้ ประกอบกับกฎกระทรวงฉบับที่ ๑ (พ.ศ.๒๕๐๗) ออกตามความในพระราชบัญญัติสงฆ์ พ.ศ. ๒๕๐๕ ข้อ ๑ สรุปความว่า การขอสร้างวัดจะต้องเป็ณกรณีที่ราษฎรมีจิตรศรัธาบริจาคที่ดินของตนให้เป็นที่สร้างวัดและที่ดินนั้น ราษฎรต้องเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์หรือมีสิทธิครอบครองโดยชอบด้วยกฎหมาย และได้แสดงความจำนงจะให้ที่ดินเพื่อสร้างวัด โดยทำสัญญาไว้กับนายอำเภอและเจ้าพนักงานที่ดินอำเภอ แล้วจึงดำเนินการขออนุญาตสร้าง ประกอบคณะกรรมการกฤษฎีกา แจ้งว่า หนังสือสักนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ที นร ๐๖๐๕/ร. ๑๘๙๒ ลงวันที่ ๑๑ พฤษภาคม ๒๕๔๓ สรุปได้ว่าการก่อสร้างอาคารศาสนสถาน ต้องถือปฏิบัติตามพระราชบัญญัติการครบคุมอาคารโดยเคร่งครัด และให้กรมการศาสนา (ในคณะนั้น)กำชับมิให้วัดบุกรุกครอบครองหรือก่อสร้างอาคารในที่สาธารณประโยชน์โดยเด็ดขาด หากพบว่ามีการก่อสร้างรุกล้ำที่สาธารณประโยชน์ ก็ให้ดำเนินการแก้ไขปัญหาให้ถูกต้องตามกฎหมายต่อไป จึงไม่สามารถขอใช้ที่สาธารณประโยชน์เพื่อสร้างสำนักสงฆ์ได้