ตามมาตรา 9 แห่งประมวลกฎหมายที่ดินบัญญัติว่า
“ภายใต้บังคับกฎหมาย ว่าด้วยการเหมืองแร่และการป่าไม้ที่ดินของรัฐนั้นถ้ามิได้มีสิทธิครอบครองหรือมิได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่แล้ว
ห้ามมิให้บุคคลใด (1)  เข้าไปยึดถือ
ครอบครอง รวมตลอดถึงการก่นสร้างหรือเผาป่า (2) ทำด้วยประการใด ให้เป็นการทำลาย
หรือ    ทำให้เสื่อมสภาพที่ดิน ที่หิน
ที่กรวด หรือที่ทราย ในบริเวณที่รัฐมนตรีประกาศหวงห้ามในราชกิจจานุเบกษา หรือ (3)
ทำสิ่งหนึ่งสิ่งใดอันเป็นอันตรายแก่ทรัพยากรในที่ดิน” ดังนั้น คำว่า
“ภายใต้บังคับกฎหมาย ว่าด้วยการเหมืองแร่และการป่าไม้” หมายความว่าในการอนุญาตของพนักงานเจ้าหน้าที่ให้ประกอบกิจกรรมต่าง
ๆ ตามมาตรา (1) ถึง (3) ในที่ดินของรัฐ
หากข้อเท็จจริงปรากฏว่าที่ดินของรัฐดังกล่าวตกอยู่ภายใต้บังคับกฎหมาย
ว่าด้วยวิธีการเหมืองแร่และการป่าไม้ด้วย ผู้ได้รับอนุญาตตามมาตรา 9
แล้วนั้น จะต้องได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ตามกฎหมาย
ว่าด้วยการเหมืองแร่และการป่าไม้ด้วยส่วนกรณีใดบ้างที่จะต้องขออนุญาตพนักงานเจ้าหน้าที่ตามมาตรา
9 และการสร้าง โฮมสเตย์บริเวณริมน้ำทะเลสาบต้องขออนุญาตตามมาตรา 9 ด้วยหรือไม่นั้น
ต้องพิจารณาจากข้อเท็จจริงเป็นกรณีๆ ไป ทั้งนี้ ตามระเบียบกระทรวงมหาดไทย ว่าด้วยหลักเกณฑ์และวิธีการเกี่ยวกับการอนุญาตตามมาตรา
9 แห่งประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2543 ได้กำหนดหลักเกณฑ์การพิจารณาอนุญาตไว้ว่า
ที่ดินที่จะอนุญาตต้องเป็นที่ดินของรัฐ ซึ่งมีลักษณะดังนี้ (1)
ที่ดินซึ่งมิได้มีบุคคลใดมีสิทธิครอบครอง (2) ถ้าเป็นที่ดินอันเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดินที่ราษฎรใช้ประโยชน์ร่วมกัน
หากการอนุญาต ไม่ขัดต่อการใช้ประโยชน์ร่วมกันของราษฎร และองค์การบริหารส่วนท้องถิ่น
รวมทั้งผู้มีอำนาจหน้าที่ดูแลรักษาตามกฎหมายไม่ขัดข้อง พนักงานเจ้าหน้าที่จะอนุญาตได้ก็ต่อเมื่อได้รับอนุมัติจากกระทรวงมหาดไทยแล้ว
และ (3) ที่ดินซึ่งมีผู้เวนคืนสิทธิในที่ดินให้แก่รัฐ หรือทอดทิ้งไม่ทำประโยชน์หรือปล่อยให้เป็นที่รกร้างว่างเปล่าจนตกเป็นของรัฐตามประมวลกฎหมายที่ดิน

body {
background: #FFF;
}