พระราชบัญญัติการจัดสรรที่ดิน
พ.ศ. ๒๕๔๓ 

มาตรา
๔๓ วรรคแรก บัญญัติว่า
“สาธารณูปโภคที่ผู้จัดสรรที่ดินที่ได้จัดให้มีขึ้นเพื่อการจัดสรรที่ดินตามแผนผังและโครงการที่ได้รับอนุญาต
เช่น ถนน สวน สนามเด็กเล่น ให้ตกอยู่ในภาระจำยอม เพื่อประโยชน์แก่ที่ดินจัดสรร
และให้เป็นหน้าที่ของผู้จัดสรรที่ดินที่จะบำรุงรักษาสาธารณูปโภคดังกล่าวให้คงสภาพดังเช่นที่ได้จัดทำขึ้นนั้นต่อไป
และจะกระทำการใดอันเป็นเหตุให้ประโยชน์แห่งภาระจำยอมลดไปหรือเสื่อมความสะดวกมิได้”๑. กรณีคำถาม โครงการจัดสรรที่ดินที่ได้รับอนุญาตตามประกาศของคณะปฏิวัติ
ฉบับที่ ๒๘๖ ลงวันที่ ๒๔ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๑๕ โดยที่ดินที่เป็นสาธารณูปโภค
(ประเภทถนน) ยังมิได้โอนเป็นสาธารณประโยชน์ ยังคงถือว่าเป็นหน้าที่ของผู้จัดสรรที่ดินที่จะบำรุงรักษาสาธารณูปโภคดังกล่าว
ตามมาตรา ๔๓ จะกระทำการใดอันเป็นเหตุให้ประโยชน์แห่งภาระจำยอมลดไปหรือเสื่อมความสะดวกมิได้

๒. – ๕.
กรณีผู้จัดสรรที่ดินไม่ปฏิบัติหน้าที่ในการบำรุงรักษาสาธารณูปโภคของโครงการ
ผู้ซื้อที่ดินจัดสรรตามข้อ ๑
จำนวนไม่น้อยกว่ากึ่งหนึ่งของจำนวนที่ดินแปลงย่อยตามแผนผังโครงการ อาจรวมตัวกันเพื่อจัดตั้งนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรเพื่อรับโอนที่ดินสาธารณูปโภคในโครงการไปดูแลบำรุงรักษากันเองได้
แต่หากยังมิได้จัดตั้งนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรและผู้ซื้อที่ดินจัดสรรจะใช้สิทธิปิดกั้นเพื่อไม่ให้บุคคลอื่นเข้ามาใช้ถนนในโครงการตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์
มาตรา ๑๓๙๑ ซึ่งเป็นการดำเนินนอกกรอบอำนาจหน้าที่กำกับดูแลการจัดสรรที่ดินตามพระราชบัญญัติการจัดสรรที่ดิน
พ.ศ. ๒๕๔๓ หากมีการโต้แย้งคัดค้านประการใด ก็อาจจะต้องนำคดีขึ้นสู่ศาลเพื่อให้วินิจฉัยตามหลักกฎหมายทั่วไป