มาตรา
๔ แห่งพระราชบัญญัติการจัดสรรที่ดิน พ.ศ. ๒๕๔๓ ได้กำหนดว่า “บริการสาธารณะ”
หมายความว่า
การให้บริการหรือสิ่งอำนวยความสะดวกในโครงการจัดสรรที่ดินที่กำหนดไว้ในโครงการที่ขออนุญาตจัดสรรที่ดิน
และมาตรา ๕๓ กำหนดว่า การจัดให้มีและการบำรุงรักษาบริการสาธารณะให้นำความในมาตรา
๕๐ มาใช้บังคับโดยอนุโลม ทั้งนี้ ให้เรียกเก็บค่าใช้บริการและค่าบำรุงรักษาบริการสาธารณะได้ตามอัตราที่คณะกรรมการให้ความเห็นชอบ 

ซึ่งสรุปได้ว่าหากผู้จัดสรรที่ดินจะจัดให้มีบริการสาธารณะเพื่อให้บริการแก่ผู้ซื้อที่ดินจัดสรร

จะต้องระบุไว้ในโครงการจัดสรรที่ดิน
และต้องเป็นที่ดินและสิ่งปลูกสร้างที่อยู่ในโครงการจัดสรรที่ได้รับอนุญาตให้ทำการจัดสรรที่ดินจากคณะกรรมการจัดสรรที่ดินและการจัดเก็บค่าใช้จ่ายในการบริหารจัดการบริการสาธารณะดังกล่าวจะเรียกเก็บจากผู้ซื้อที่ดินจัดสรรในอัตราเท่าใดจะต้องได้รับอนุญาตจากคณะกรรมการฯเช่นเดียวกัน ส่วนกรณีผู้จัดสรรที่ดินจัดให้มีบริการอื่นใดบนที่ดินที่ไม่ได้อยู่ในโครงการจัดสรรที่ดิน
ไม่อยู่ในอำนาจการควบคุมของคณะกรรมการจัดสรรที่ดินเป็นเรื่องสัญญาทางแพ่งระหว่างผู้จัดสรรที่ดินและผู้ซื้อที่ดินจัดสรรที่จะต้องไปว่ากล่าวกันเอง