ตามหลักกฎหมาย สัญญาขายฝากคือสัญญาซื้อขายซึ่งกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินตกไปยังผู้ซื้อ โดยมีข้อตกลงกันว่าผู้ขายอาจไถ่ทรัพย์นั้นคืนได้ (มาตรา 491 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์) กล่าวคือ การขายฝากนั้นกรรมสิทธิ์ของทรัพย์สินที่ขายฝากตกเป็นของผู้รับซื้อฝากตั้งแต่วันที่ได้จดทะเบียนขายฝาก โดยผู้ขายฝากและผู้รับซื้อฝากตกลงกันว่าผู้ขายฝากจะต้องไถ่ถอนภายในกำหนดระยะเวลาเท่าใด หากผู้ขายฝากไม่มาดำเนินการไถ่ถอนจากขายฝากภายในกำหนดระยะเวลาที่ตกลงกันไว้ ทรัพย์สินที่ขายฝากนั้นก็ตกเป็นของผู้รับซื้อฝากโดยที่ผู้รับซื้อฝากไม่ต้องไปดำเนินการจดทะเบียนโอนเป็นของผู้รับซื้อฝากอีกแต่อย่างใด และตามพระราชบัญญัติคุ้มครองประชาชนในการทำสัญญาขายฝากที่ดินเพื่อเกษตรกรรมหรือที่อยู่อาศัย พ.ศ. 2562 ได้กำหนดว่า ก่อนวันครบกำหนดเวลาไถ่ไม่น้อยกว่าสามเดือนแต่ไม่มากกว่าหกเดือน ให้ผู้ซื้อฝากแจ้งเป็นหนังสือส่งทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับไปยังผู้ขายฝากเพื่อให้ผู้ขายฝากทราบกำหนดเวลาไถ่และจำนวนสินไถ่ พร้อมทั้งแนบสำเนาสัญญาขายฝากไปด้วย ในกรณีที่ผู้แจ้งมิใช่หากผู้ซื้อฝากไม่ได้ดำเนินการแจ้งเป็นหนังสือไปยังผู้ขายฝากภายในระยะเวลาดังกล่าวหรือมิได้ส่งสำเนาสัญญาขายฝากไปด้วย ให้ผู้ขายฝากมีสิทธิไถ่ทรัพย์สินที่ขายฝากได้ภายในหกเดือนนับแต่วันที่ระบุไว้ในสัญญาขายฝาก ซึ่งหากผู้ขายฝากไม่มาดำเนินการไถ่ถอนภายในกำหนดเวลาดังกล่าวทรัพย์สินที่ขายฝากก็จะตกเป็นของผู้ซื้อฝาก ดังนั้น หากข้อเท็จจริงปรากฏว่าสัญญาขายฝากดังกล่าวได้พ้นกำหนดระยะเวลาไถ่ถอนแล้ว ท่านก็สามารถซื้อที่ดินดังกล่าวจากผู้รับซื้อฝากได้
อย่างไรก็ตาม หากท่านประสงค์จะซื้อที่ดินตามสัญญาขายฝากดังกล่าว ขอแนะนำให้ท่านตรวจสอบหรือสอบถามกับพนักงานเจ้าหน้าที่ได้ที่สำนักงานที่ดินท้องที่ซึ่งที่ดินนั้นตั้งอยู่เสียก่อนว่าปัจจุบันพ้นกำหนดเวลาไถ่ถอนจากขายฝากตามกฎหมายแล้วหรือไม่ และสามารถทำการซื้อขายได้หรือไม่ ก่อนทำการซื้อขาย เพื่อป้องกันความเสียหายใดๆ อันอาจเกิดขึ้นในภายหลังได้