การออกโฉนดที่ดินสามารถดำเนินการโดยพิจารณาจากหลักฐานที่ดิน
หากที่ดินอยู่ในหลักเกณฑ์ที่จะออกโฉนดที่ดิน คือ ผู้มีสิทธิครอบครองที่ดินได้ครอบครอง
และทำประโยชน์แล้ว และไม่เป็นที่ดินที่ต้องห้ามมิให้ออกโฉนดที่ดินตามกฎกระทรวง
ฉบับที่ 43 (พ.ศ. 2537) ออกตามความในพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ.
2497 ข้อ 14 เช่น ที่ดินสงวนหวงห้าม ที่ดินที่ราษฎรใช้ประโยชน์ร่วมกัน ที่เขา ที่ภูเขา ที่เกาะ ป่าไม้ถาวร ป่าสงวนแห่งชาติ หรือเขตที่มีพระราชกฤษฎีกากำหนดให้เป็นเขตปฏิรูปที่ดิน
เป็นต้น

                   กรณีที่ดินที่ขอออกโฉนดที่ดินมีทางน้ำตัดผ่านในภายหลัง
กรมที่ดินได้วางแนวทางปฏิบัติไว้ตามระเบียบกรมที่ดิน ว่าด้วยการออกโฉนดที่ดิน
กรณีมีทางสาธารณประโยชน์ทางหลวงหรือคลองชลประทานตัดผ่าน พ.ศ. 2522
ซึ่งไม่จำเป็นต้องดำเนินการเพิกถอน เว้นแต่เป็นกรณีที่ความปรากฏว่าได้ออกหนังสือรับรองการทำประโยชน์ไปโดยคลาดเคลื่อนหรือไม่ชอบด้วยกฎหมาย
ตามมาตรา 61 แห่งประมวลกฎหมายที่ดิน

                   ทั้งนี้
กรณีตำแหน่งที่ดินที่ขอรังวัดออกโฉนดที่ดินอยู่คาบเกี่ยวระหว่างเขตพื้นที่การปกครองของสองอำเภออันจะมีปัญหาในเรื่องอำนาจหน้าที่ของเจ้าพนักงานที่ดินและผู้ปกครองท้องที่ในเขตพื้นที่รับผิดชอบ เจ้าของที่ดินสามารถยื่นคำขอออกโฉนดที่ดินตามพื้นที่ที่ดินนั้นตั้งอยู่

เมื่อทำการรังวัดออกโฉนดที่ดินในส่วนที่อยู่พื้นที่ความรับผิดชอบไปแล้ว

ให้หมายเหตุว่าเป็นการออกโฉนดที่ดินไปบางส่วน เนื่องจากแบ่งแยกเขตการปกครองออกเป็นสองอำเภอ เพื่อให้เจ้าของที่ดินนำ น.ส. 3 ก.
ส่วนที่เหลือไปดำเนินการยื่นคำขอออกโฉนดที่ดินเฉพาะส่วน
(ส่วนที่เหลือ) ณ สำนักงานที่ดินในอีกเขตพื้นที่หนึ่งต่อไป (ตามนัยหนังสือกรมที่ดิน
ที่ มท 0516.5/23113 ลงวันที่ 18 พฤศจิกายน 2557
ตอบข้อหารือจังหวัดสุรินทร์)