ที่ดินอยู่ภายในเขตประทานบัตรตามกฎหมายว่าด้วยการทำเหมืองแร่
อาจแบ่งได้เป็น ๓ ประเภท คือ (๑) ที่ดินเป็นของผู้รับประทานบัตรเอง โดยการถือกรรมสิทธิ์หรือสิทธิครอบครอง (๒)
ที่ดินเป็นของบุคคลอื่น โดยการถือกรรมสิทธิ์หรือสิทธิครอบครอง และ (๓)
ที่ดินของรัฐประเภทที่ดินรกร้างว่างเปล่ายังไม่มีผู้หนึ่งผู้ใดถือกรรมสิทธิ์หรือสิทธิครอบครอง ดังนั้น ที่ดินซึ่งบุคคลมีสิทธิครอบครองโดยชอบด้วยกฎหมายอยู่ก่อนการประกาศให้เป็นพื้นที่ประทานบัตรจึงสามารถออกหนังสือแสดงสิทธิในที่ดินได้ไม่ว่าประทานบัตรจะสิ้นอายุหรือยังไม่สิ้นอายุ

ทั้งนี้ การพิจารณาออกโฉนดที่ดินจะต้องพิจารณาตามหลักเกณฑ์ที่จะออกโฉนดที่ดิน
คือ ผู้มีสิทธิครอบครองที่ดินได้ครอบครอง และทำประโยชน์แล้ว
และไม่เป็นที่ดินที่ต้องห้ามมิให้ออกโฉนดที่ดินตามกฎกระทรวง ฉบับที่ 43 (พ.ศ.
2537) ออกตามความในพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2497 ข้อ 14 เช่น
ที่ดินสงวนหวงห้าม ที่ดินที่ราษฎร ใช้ประโยชน์ร่วมกัน ที่เขา ที่ภูเขา ที่เกาะ
ป่าไม้ถาวร ป่าสงวนแห่งชาติ หรือเขตที่มีพระราชกฤษฎีกากำหนดให้เป็นเขตปฏิรูปที่ดิน
เป็นต้น