กรณีคำถาม พระราชบัญญัติการจัดสรรที่ดิน พ.ศ. 2543 มาตรา 4 ได้ให้คำนิยาม “การจัดสรรที่ดิน” หมายความว่า การจำหน่ายที่ดินที่ได้แบ่งเป็นแปลงย่อยรวมกันตั้งแต่สิบแปลงขึ้นไป ไม่ว่าจะเป็นการแบ่งจากที่ดินแปลงเดียวหรือแบ่งจากที่ดินหลายแปลงที่มีพื้นที่ติดต่อกัน โดยได้รับทรัพย์สินหรือประโยชน์เป็นค่าตอบแทนและให้หมายความรวมถึงการดำเนินการดังกล่าวที่ได้มีการแบ่งที่ดินเป็นแปลงย่อยไว้ไม่ถึงสิบแปลง และต่อมาได้แบ่งที่ดินแปลงเดิมเพิ่มเติมภายในสามปีเมื่อรวมกันแล้วมีจำนวนตั้งแต่สิบแปลงขึ้นไปด้วย ทั้งนี้ การพิจารณาว่าการแบ่งแยกที่ดินรายใดจะเข้าข่ายเป็นการจัดสรรที่ดินตามนัยมาตรา 4 หรือไม่ นอกจากจะต้องพิจารณาตามข้อกฎหมายดังกล่าวแล้ว ต้องพิจารณาจากพยานหลักฐานและพฤติการณ์แวดล้อมต่าง ๆ เช่น แผนผังการแบ่งแยกที่ดินทั้งหมด สภาพที่ดิน สิ่งปลูกสร้าง รวมทั้งผู้ถือกรรมสิทธิ์ในที่ดินและความสัมพันธ์ของบุคคลประกอบด้วย ซึ่งการพิจารณาคำขอแบ่งแยกที่ดินเป็นอำนาจหน้าที่ของเจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดหรือเจ้าพนักงานที่ดินสาขาแห่งท้องที่ที่ที่ดินนั้นตั้งอยู่