หากมีการจัดตั้งนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรร ตลอดจนได้รับโอนสาธารณูปโภคและรับเงินค่าบำรุงรักษาสาธารณูปโภคจำนวนร้อยละ 7 จากผู้จัดสรรที่ดินเป็นที่เรียบร้อยแล้ว อำนาจในการบริหารจัดการและการดูแลรักษาสาธารณูปโภคทั้งหมดจะตกมาเป็นของนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรร ซึ่งการดำเนินการดังกล่าวจะต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของมติที่ประชุมใหญ่ของสมาชิก ตามนัยมาตรา 46 และมาตรา 48 แห่งพระราชบัญญัติการจัดสรรที่ดิน พ.ศ. 2543 สอดคล้องกับแนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5465/2564 ซึ่งสรุปว่า “ผู้ซื้อที่ดินจัดสรรหรือสมาชิกนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรนั้น เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ในที่ดินจัดสรรและสิ่งปลูกสร้าง ซึ่งต้องอยู่ร่วมกันกับสมาชิกอื่นด้วย สมาชิกแต่ละคนจึงมีสิทธิในทรัพย์สินส่วนกลางและมีดุลพินิจได้อย่างกว้างขวางที่จะกำหนดขอบเขตการใช้ประโยชน์ทรัพย์สินส่วนกลาง และเพื่อเป็นการป้องกันมิให้นิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรดำเนินการตามอำเภอใจไม่เป็นไปตามเสียงส่วนใหญ่ของสมาชิก มาตรา 48 วรรคท้าย กำหนดว่า การดำเนินการใดบ้างจะต้องได้รับความเห็นชอบจากมติที่ประชุมใหญ่สมาชิก อันเป็นหลักการพื้นฐานของการอยู่ร่วมกันในสังคมระบอบประชาธิปไตย นิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรโดยความเห็นชอบจากมติที่ประชุมใหญ่ของสมาชิกย่อมมีอำนาจวางข้อกำหนดเกี่ยวกับสาธารณูปโภคและบริการสาธารณะได้อย่างอิสระโดยไม่ถูกจำกัดด้วยมาตรา 43 วรรคหนึ่ง” ดังนั้น เมื่อที่ประชุมใหญ่สมาชิกมีมติเห็นชอบร่วมกันแล้ว นิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรย่อมมีอำนาจและอิสระในการวางข้อกำหนดหรือเปลี่ยนแปลงการใช้ประโยชน์ในสาธารณูปโภคและบริการสาธารณะภายในโครงการเพื่อประโยชน์สูงสุดของผู้อยู่อาศัย ด้วยเหตุนี้ สมาชิกจึงสามารถร่วมกันลงมติเพื่อปรับปรุงสวนสาธารณะของนิติบุคคลให้เหมาะสมกับสภาพการณ์ปัจจุบันได้ ภายใต้การควบคุมดูแลของที่ประชุมใหญ่ของสมาชิก