กรณีคำถาม ตามพระราชบัญญัติการจัดสรรที่ดิน พ.ศ. 2543 มาตรา 46 ประกอบมาตรา 49 วรรคหนึ่ง กำหนดให้นิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรที่จดทะเบียนแล้วมีฐานะเป็นนิติบุคคล มีคณะกรรมการหมู่บ้านจัดสรร
เป็นผู้ดำเนินกิจการภายใต้การควบคุมดูแลของที่ประชุมใหญ่ของสมาชิก และการจัดเก็บค่าใช้จ่ายในการบำรุงรักษาและการจัดการสาธารณูปโภคให้จัดเก็บจากที่ดินแปลงย่อยทุกแปลงในโครงการ ดังนั้น เมื่อที่ประชุมใหญ่สมาชิกนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรมีมติเห็นชอบให้ยกเว้นการจัดเก็บค่าใช้จ่ายจากสมาชิกบางราย ตราบใดที่ยังไม่มีคำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลให้ยกเลิกเพิกถอนมติที่ประชุมใหญ่ดังกล่าว มตินั้นย่อมมีผลใช้บังคับและผูกพันให้สมาชิกทุกรายต้องปฏิบัติตาม โดยที่พระราชบัญญัติการจัดสรรที่ดิน พ.ศ. 2543 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ตลอดจนระเบียบที่เกี่ยวข้อง มิได้มีบทบัญญัติเกี่ยวกับการขอเพิกถอนมติที่ประชุมใหญ่สมาชิกไว้เป็นการเฉพาะ จึงต้องนำบทกฎหมายที่ใกล้เคียงอย่างยิ่งตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1195 ซึ่งกำหนดว่า หากการประชุมใหญ่หรือการลงมติฝ่าฝืนกฎหมายหรือข้อบังคับ กรรมการหรือผู้ถือหุ้น/สมาชิก สามารถร้องขอต่อศาลเพื่อสั่งให้เพิกถอนมติอันผิดระเบียบนั้นได้ แต่ต้องร้องขอภายในกำหนดหนึ่งเดือนนับแต่วันลงมติ มาปรับใช้แก่กรณี (เทียบเคียงคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1821/2558)

กรณีดังกล่าวเป็นเรื่องการบริหารงานภายในของนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรร ซึ่งเป็นเรื่องระหว่างเอกชน
กับเอกชน ในลักษณะเดียวกับห้างหุ้นส่วนและบริษัทตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ กรมที่ดิน
จึงไม่มีอำนาจตามกฎหมายในการพิจารณาเพิกถอนหรือสั่งให้มติที่ประชุมใหญ่สมาชิกเป็นโมฆะได้ หากเห็นว่า
การดำเนินงานหรือการลงมติดังกล่าวไม่เป็นไปตามกฎหมายหรือข้อบังคับและก่อให้เกิดความเสียหาย สามารถใช้สิทธิทางศาลเพื่อดำเนินการกับนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรรทั้งในทางแพ่งและทางอาญาต่อไป (เทียบเคียงคำพิพากษาศาลปกครองกลาง คดีหมายเลขดำที่ 1901/2559 คดีหมายเลขแดงที่ 336/2562 และคำสั่งศาลปกครองสูงสุดที่ 132/2561)